Απολογισμός 2015

Κάνοντας έναν απολογισμό του 2015 κάθισα και μέτρησα ό,τι  με κούρασε τον τελευταίο χρόνο:

1. Οι ειδήσεις που δεν περιορίζονται στην ενημέρωση, με καταγραφή των γεγονότων, αλλά στρατολογούν πλήθος οικονομικούς  και κοινωνικούς αναλυτές,  αμφίβολης επιστημονικής κατάρτισης,  για να εισβάλουν στο μυαλό μου. Επιτέλους γιατί δεν αναφέρουν ότι πάντα υπάρχουν δύο όψεις του ίδιου νομίσματος και απλώς δημοσιογραφικό χρόνο έχουν μόνο συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες; 
2. Η κακομοιριά,  όχι αυτών που δεν έχουν και δίκαια αγωνιούν για την επόμενη μέρα, αλλά αυτών που κλαίνε για την περικοπή των 15 €  στα 800. Σε κανένα δελτίο ειδήσεων δεν άκουσα λέξη για το πείραμα της γενιάς των συνταξιούχων στα 67, πόσοι  θα προλάβουν άραγε…; 
3. Η γκρίνια για τα 10 λεπτά στο λίτρο κρασιού και τη σιγουριά των οινοποιών πως ο Έλληνας θα κόψει το κρασί. Βέβαια  10 λίτρα κρασί την εβδομάδα με επιβάρυνση 1 € είναι μεγάλο έξοδο για την τσέπη μου και καθόλου επιζήμιο για το συκώτι μου… 
4. Ο σπαραγμός των δημοσιογράφων μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες για τους πρόσφυγες. Είναι περισσότερο άνθρωποι από εσένα κι εμένα … Αλλά μόλις αλλάξουν θέμα συνεχίζουν στον  ίδιο ειρωνικό και χλευαστικό τόνο!

Περάσαμε πια από την εποχή της αφθονίας με  τα χειμωνιάτικα διήμερα στα σαλέ, στον  Έλατο και τα τρελά  ξεφαντώματα στη  Μύκονο ( αρκετοί με καταναλωτικά και επιχειρηματικά δάνεια ) για τα οποία μιλούσαν με  πολλή  περηφάνεια  (ήταν μεγάλα επιτεύγματα!)  στην εποχή που όποιος έχει χρήμα, κρύβεται ! (Για να μην τον πιάσει η Εφορία…) Ποια είναι τα σημερινά μας πρότυπα; Καιρός να επαναπροσδιοριστούμε!

Ποιους αφορά σήμερα η Ημέρα της Γυναίκας;

 Από την ΕΥΑ ΣΤΑΜΟΥ

Έχουν περάσει χρόνια από την τελευταία φορά που πήρα μέρος σε κάποια συγκέντρωση για την Ημέρα της Γυναίκας. Συνειδητά επιλέγω να μην συμμετέχω σε μία γιορτή που αποτελεί μεν καλή ευκαιρία να προβληματιστούμε για την ισότητα των δύο φύλων αλλά δεν μας αφυπνίζει απαραίτητα ως προς την ισότητα μεταξύ των γυναικών. Δεν θα γιορτάσω ούτε σήμερα την Ημέρα της Γυναίκας γιατί ως γυναίκα της μεσαίας τάξης αποτελώ το καλύτερο άλλοθι όσων υποστηρίζουν ότι η ισότητα έχει πλήρως επιτευχθεί.
Ο ΟΗΕ θεσμοθέτησε την 8η Μαρτίου ως την «Διεθνή μέρα εορτασμού των επιτευγμάτων των γυναικών» το 1975. Σίγουρα έχουν αλλάξει αρκετά από τότε, αλλά αυτό που παραμένει αναλλοίωτο είναι πως όταν σκεφτόμαστε τα επιτεύγματα των γυναικών έχουμε κατά νου γυναίκες με κοινωνική και οικονομική δύναμη, στην πλειονότητά τους λευκές επαγγελματίες της μεσαίας και της ανώτερης τάξης που μοιράζονται με τους άντρες την διαχείριση των δυτικών κοινωνιών. Η ελεύθερη πρόσβαση στην πανεπιστημιακή μόρφωση και στην αγορά εργασίας αποτελεί προνόμιο συγκεκριμένων ομάδων γυναικών που σταδιακά κατακτούν παραδοσιακά 'αντρικούς' ρόλους, αποκτούν κοινωνική, οικονομική και πολιτική εξουσία και συνδιαμορώνουν τους θεσμούς της κοινωνίας.
Συχνά μάλιστα μιμούνται ανδρικές συμπεριφορές που όχι μόνο δεν βελτιώνουν την ζωή πιο αδύναμων γυναικών αλλά συμβάλλουν στην οικονομική τους εξαθλίωση και στην εργασιακή τους εκμετάλλευση με τρόπους που δεν γίνονται εύκολα αντιληπτοί.
Και θα αναφέρω δύο απλά παράδειγμα του πώς οικονομικά ανεξάρτητες γυναίκες μπορεί να χρησιμοποιούν πιο ευάλωτες γυναίκες. Το πρώτο αφορά τις ανασφάλιστες μετανάστριες που καθαρίζουν τα σπίτια, φροντίζουν τους υπερήλικες, μεγαλώνουν τα παιδιά. Το δεύτερο αφορά τις εργαζόμενες στη βιομηχανία του σεξ, της οποίας τελευταίος καταναλωτικός στόχος είναι γυναίκες επαγγελματίες που αγοράζουν πορνοπεριοδικά και πορνοταινίες, ασχολούνται με το pole dancing, παρακολουθούν στριπτίζ και πληρώνουν για σεξ. Με τον τρόπο αυτό ο ακτιβισμός ενάντια στη σεξουαλική εκμετάλλευση αποδυναμώνεται, και το καθεστώς δουλείας όσων εργατριών της βιομηχανίας του σεξ έχουν καταλήξει εκεί όχι από ελεύθερη επιλογή αλλά εξαιτίας του trafficking νομιμοποιείται και ιδεολογικά, καθώς υποστηρίζεται οικονομικά και από τις γυναίκες.
Η στάση κάποιων επαγγελματιών γυναικών μπορεί να είναι κατακριτέα, αλλά σίγουρα δεν είναι ακατανόητη. Είναι πολύ δύσκολο να αλλάξει από τις γυναίκες ένα σύστημα που η δόμησή του έχει εδώ και αιώνες στηριχθεί στον αντρικό τρόπο σκέψης και δράσης. Είναι πιο εύκολο για τις γυναίκες να ενταχθούν στο σύστημα αντί να το ανατρέψουν. Ας μη ξεχνάμε άλλωστε ότι η πετυχημένη αντιγραφή των ανδρικών συμπεριφορών είναι αυτό ακριβώς που χάρισε σε αρκετές γυναίκες την καταξίωση σε επαγγελματικό και κοινωνικό επίπεδο.
Ας αναρωτηθούμε λοιπόν ποιες κατηγορίες γυναικών αφορά ο εορτασμός της 8ης Μαρτίου. Αφορά άραγε τις γυναίκες που μεγαλώνουν τα παιδιά τους, φροντίζουν το σπίτι και παράλληλα εργάζονται σε κάποιο εργοστάσιο ή χωράφι; Μήπως αφορά τις, παραμελημένες από την Πολιτεία, Ρωμά που επαιτούν στα φανάρια ή τις γυναίκες κάθε χρώματος και εθνικότητας που γεμίζουν τους οίκους ανοχής αυτής της χώρας; Είναι σκόπιμο να μιλάμε για γυναίκες γενικά και αόριστα, δίχως να εξετάζουμε τις ιδιαίτερες συνθήκες της ζωής τους και τελικά αποφεύγοντας οποιαδήποτε διάκριση; Μήπως με τον τρόπο αυτό αγνοούμε τις πιο ευάλωτες ομάδες, ακριβώς δηλαδή τις γυναίκες που ίσως δεν έχουν τίποτα να γιορτάσουν και χρειάζονται αντίθετα άμεση θεσμική και οικονομική υποστήριξη;
Το θέμα βέβαια δεν είναι να χάσουν τα δικαιώματα που ήδη έχουν οι γυναίκες της μεσαίας τάξης, αλλά η ευαισθητοποίηση όλων μας, απέναντι στις χιλιάδες γυναικών που εξακολουθούν να διαβιώνουν κάτω από απαράδεκτες συνθήκες, ενώ παριστάνουμε ότι δεν τις βλέπουμε.

Πηγή:  http://www.athensvoice.gr

Χρόνια πολλά!

Χρόνια πολλά κι ευτυχισμένα για όλους τους κατοίκους αυτούς της γης!

Να αλλάξουν οι άνθρωποι συνήθειες και να υπάρξει χώρος για όλους τους αδικημένους!

Το αδέσποτο γατάκι που βρήκαμε πριν μια εβδομάδα, το ονομάσαμε Πάμπλο! Έχει πάει στην κτηνίατρο και είναι υγιέστατο! Είναι 27 ημερών, πίνει γάλα, τρώει κονσέρβες για γατάκια και έχει μάθει να πηγαίνει στην άμμο. Είναι στα καλύτερά του!

Εξάντας - Οι επαναστάτες της Οαχάκα

Μια από τις σπάνιες στην ιστορία λαϊκές εξεγέρσεις συνέβη, και ίσως συμβαίνει ακόμη, στον Μεξικάνικο Νότο.

Ο Γιώργος Αυγερόπουλος, ταξίδεψε με το συνεργείο του Εξάντα στην «ακυβέρνητη πολιτεία» για να ανακαλύψει τι είναι αυτό που, στην αυγή του 21ου αιώνα, κατάφερε να κάνει ανθρώπους που τους χωρίζουν τόσα, να ενωθούν σε ένα κίνημα χωρίς ηγέτες, αρχηγούς και κομματικές καθοδηγήσεις.
Και παρουσιάζει ένα ντοκιμαντέρ για τα όσα πολύ σοβαρά συνέβησαν στη φλεγόμενη Οαχάκα, και πέρασαν στα ψιλά των εφημερίδων και των τηλεγραφημάτων των διεθνών πρακτορείων ειδήσεων.


OI EΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΤΗΣ ΟΑΧΑΚΑ
Ένα ντοκιμαντέρ από την ομάδα του Εξάντα και τον Γιώργο Αυγερόπουλο

Tι θα μπορούσε να ωθήσει νοικοκυρές, φοιτητές, εργάτες, θρησκευόμενους, επιστήμονες, αγρότες, ιθαγενείς και μη ιθαγενείς, άνεργους, οργισμένους εφήβους και φιλήσυχα γεροντάκια, να βρεθούν πίσω από το ίδιο οδόφραγμα με μια πέτρα στο χέρι;
Τι θα μπορούσε να τους οδηγήσει στο να καταλάβουν την πόλη τους και να συζητούν όλοι μαζί σε ανοιχτές συνελεύσεις τη δημιουργία των νόμων και του Συντάγματος που θα ορίζει τη ζωή τους;

Τον Μάιο του 2006, 70.000 δάσκαλοι της Πολιτείας Οαχάκα του Μεξικού ξεκίνησαν μια ειρηνική διαμαρτυρία με αίτημα την αύξηση των πενιχρών μισθών τους και την αναβάθμιση των συνθηκών εκπαίδευσης. Ζητούσαν το κράτος να παρέχει στους ξυπόλυτους και υποσιτισμένους μαθητές τους παπούτσια ώστε να μπορούν να διασχίσουν τα βουνά για να φτάσουν στο σχολείο, και πρωινό γεύμα ώστε να μην ζαλίζονταν κατά τη διάρκεια του μαθήματος.
Ο κυβερνήτης της Πολιτείας Ουλίσες Ρουίς, αρνήθηκε να ικανοποιήσει τα αιτήματά τους και οι δάσκαλοι κήρυξαν απεργία διαρκείας. Έστησαν μια κατασκήνωση στην κεντρική πλατεία της Οαχάκα και από τις σκηνές τους άρχισαν να λειτουργούν και έναν ραδιοφωνικό σταθμό, το Ράδιο Τέντα. Ίσως και αυτή η διαμαρτυρία των δασκάλων να τελείωνε άδοξα όπως τόσες και τόσες άλλες. Η απόφαση όμως του Κυβερνήτη να τους διαλύσει με τη βία, υπήρξε η σπίθα μιας εξέγερσης που έμελε να αποκτήσει απρόσμενα χαρακτηριστικά...

Όταν, ένα ξημέρωμα του Ιουνίου, οι κάτοικοι της Οαχάκα είδαν πάνοπλους αστυνομικούς να επιτίθενται βάναυσα στους απεργούς, η οργή για την αστυνομική βαρβαρότητα και το αίσθημα αλληλεγγύης απέναντι στους δασκάλους, τους έκανε να αντιδράσουν... κάπως απρόσμενα:
Ξεχύθηκαν στους δρόμους, ενώθηκαν με τους απεργούς και μετά από οδομαχίες ωρών, ανακατέλαβαν την πλατεία απωθώντας τις αστυνομικές δυνάμεις.

Οι φιλήσυχοι κάτοικοι της Πολιτείας, που για πρώτη φορά στη ζωή τους γνώρισαν την οσμή των δακρυγόνων, απαίτησαν αμέσως την παραίτηση του Κυβερνήτη.

Του τα είχαν άλλωστε μαζεμένα.
Το 2004 «εξελέγη» εν μέσω καταγγελιών για νοθεία, ακολούθησαν καταγγελίες για άκρατο αυταρχισμό και απύθμενη διαφθορά...

Θεραπεία γέλιου

Χθες μπήκα στο facebook, στη σελίδα "Ο ΤΟΙΧΟΣ ΕΙΧΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΥΣΤΕΡΙΑ". Επειδή κάποιοι μπορεί να μην τη γνωρίζουν ή να μην έχουν facebook σκέφτηκα να αναρτήσω μερικές από τις σκέψεις τους. Μπορεί να λειτουργήσει και ως θεραπεία γέλιου.

Αγάπη είναι...